Drie jonge, onbevangen volwassenen slenteren erop los in And Your Bird Can Sing – vanavond te zien op ons grote doek. In dit lichtzinnige drama van de Japanse filmmaker Shô Miyake ontstaat er een driehoeksverhouding tussen twee mannen en een vrouw. We zien ze samen poolen en pingpongen, boodschappen doen en beschonken dansen in een nachtclub.

Related movies

Het in de Japanse havenstad Hakodate gesitueerde, lome verhaal roept herinneringen op aan het werk van Richard Linklater: de regisseur die in films als Before Sunrise met tracking shots de opbloeiende liefde tussen zijn personages zo prachtig weet te verbeelden.

We vroegen Miyake (1984) wat hem drijft tot het werken met en visualiseren van de (eeuwige) jeugd.

Waar komt uw fascinatie met coming of age-verhalen vandaan? Aangezien uw nieuwste film, The Wild Tour, ook gaat over jonge mensen.
“Het is gewoonweg leuk om met acteurs te werken in deze leeftijds­categorie. Het is de leeftijd waarop mensen instabiel zijn, maar ook delicaat en stoutmoedig.”

In uw film lijkt het alsof de drie personages er zich van bewust zijn dat ze in het moment leven. Misschien wel omdat ze zich realiseren dat ze dit later in hun leven niet nogmaals zullen beleven. Hierdoor krijgt de film een bitterzoet karakter. Bent u het hier mee eens?
“Het leven is slechts eenmalig. Dingen gebeuren niet tweemaal hetzelfde. Ik denk dat het medium film zich uitstekend leent voor het communiceren van deze boodschap.”

Uw film draait ook om drie personages die voortdurend bezig zijn met banale aangelegen­heden: poolen, spelen met ijsblokjes. Hoe maak je deze triviale verhande­lingen intrigerend? Hoe verhef je iets dat op het eerste gezicht tamelijk vervelend oogt?
“Als je niets interessants kunt vinden in je dagelijks leven, dan is je leven tamelijk saai! Ik wil de wereld waarin ik leef koesteren in plaats van te moeten dromen van een utopie elders.

Laten we het hebben over de esthetiek van uw film: ik zag een soort blauwe waas in sommige scènes. Was dit de intentie? Heeft dit een speciale betekenis?
“Ik wilde de schoonheid van Hakodate’s licht vastleggen. Ik besloot daarom om met verschillende kleuren licht, beelden te creëren die een sterke indruk maken.”

Kunt u uitleggen waarom u in uw werkwijze kiest voor het zogeheten fly-on-the wall-principe? Is dat dé manier om de jeugd te visualiseren? Of heeft u een andere reden?
“Dit is een verhaal over vriendschap, dus ik wilde het trio weergeven van een afstand zoals je die met vrienden ervaart, in plaats van als buiten­staander. Ik wil dat het voor de kijker voelt alsof hij deel uitmaakt van de film; alsof hij tijd doorbrengt met de personages. Ik wil dat het publiek bevriend raakt met hen.”

Kunt u iets vertellen over de dromerige soundtrack, gemaakt door artiest Hi’Spec?
Hi’Spec maakt beats, en hij is een van de meest magistrale muzikanten in Japan. Ik kan zijn muziek niet in woorden uitdrukken! Hoe dan ook, zijn muziek is geweldig.

Tot slot: heeft u een van de films op ons festival al gezien?
“Nog niet. Ik ben geïnteresseerd in alle, maar als ik er een zou moeten kiezen, dan zou ik The Ground Beneath My Feet willen zien met de vrouwelijke hoofdpersoon.”

Vertaling Japans: Martha Hickey