Bioscopen hebben niet voor niets een dak en vier muren. Het houdt de regen tegen, het doek waait niet weg en het is lekker warm en comfortabel. Zodat de bezoeker, in het ideale geval, niets waarneemt dan het kunstwerk: de film.
In de film wordt New York weggevaagd door het water, worden tractors de lucht ingeslingerd door een orkaan en moeten ten onrechte ter dood veroordeelden op harde bankjes zitten; de kijker ervaart het in de geest, niet in het lichaam. De grootste ergernissen in de bioscoop zijn prikkels die niet uit de film komen: geknisper van een zakje chips, iemand die erdoorheen praat, iemand die voorlangs loopt, een kille tocht.
Dat is het slechte nieuws over Openlucht Filmfestival Pluk de Nacht: je wordt er nat als het regent, de wind sjort en trekt aan je paraplu, je zit op z’n best op oude strandstoelen en op z’n slechtst op de koude grond, het tocht altijd en je buurman haalt om de tien minuten een biertje. En dan denk je nu dat er een goednieuwsverhaal komt over kampvuurtjes en gezelligheid: ja, iedereen schuift gezellig tegen elkaar aan en na afloop kun je lekker dansen. Maar daar gaat het niet om. Pluk de Nacht is – ondanks en dankzij alles wat hierboven staat – een festival met een geweldige bioscoop.
Dat komt vooral omdat Pluk de Nacht mooie films draait. Bijzondere films, die desondanks de Nederlandse bioscoop niet hebben gehaald. Films waar je eens goed voor moet gaan zitten.
|
|
En die, als ze goed genoeg zijn, je dwars door de wind en de regen en de kou en het lawaai heen trekken. En als dat lukt, veranderen die dingen. Dan gaan ze tot de film behoren.
Als de film goed genoeg is, wordt het verhaal een echt verhaal, in de echte wereld. En in de echte wereld heb je nu eenmaal wind, regen, sterren, graansilo’s, pizza’s, strandstoelen, mensen, lampjes en gras. Als de film goed genoeg is, valt het verschil tussen het scherm en de buitenwereld weg.
In een binnenbios laten ze daarvoor de buitenwereld verdwijnen. Maar op Het Stenen Hoofd verdwijnt het scherm. De personages worden onderdeel van onze
wereld. We volgen het verhaal, en gaan de mensen om ons heen, op deze echte plek, ook zien als mensen met een verhaal. Een verhaal waar we misschien wel iets van horen, na afloop, gezellig tegen elkaar aan, lekker dansend.
Dit gebeurt natuurlijk niet zomaar en niet altijd. Maar als het gebeurt, is het een magisch moment. De eerste vereiste is dat de film goed is. En er is maar één manier om daar achter te komen.
Tekst: Kees Driessen.
|
