‘Normaal lees ik eerst een recensie voordat ik een film bezoek maar bij Pluk laat ik me iedere keer weer verrassen. Ik bezoek het festival zonder te weten waar ik heenga en dat werkt tot nu toe prima. Als je in een strandstoel zit voor het grote scherm, voel je je zo verwend dat je daar mag zijn. Een vriendin van mij verklaarde me voor gek toen ik vertelde dat ik een film gezien had in de regen, toch heb ik er enorm van genoten. Ik voelde de druppels in mijn nek lopen en de regen woei voor het doek langs. Maar dat klopte allemaal perfect bij de film van dat moment, Workingman’s Death.
De geur van zwavel uit de film, die rook je bijna. Een film moet je raken, en dat deed deze. Niet omdat ik me ermee kon vereenzelvigen, juist niet. Maar omdat ik plekken zag waar ik nooit mee in aanraking ben gekomen. Zoals die zwavelmijnen, daar had ik nog nooit van gehoord maar ik was er erg van onder de indruk. Het is goed om met dat soort films om je oren geslagen te worden. In tegenstelling tot bij andere films die ik op het festival zag, was ik me niet meer bewust van het rumoer om me heen. Zo heftig was die film. Bij de stille IJslandse film Parents ergerde ik me weer wel aan het geklets van de mensen achter me. Zij zaten duidelijk niet in de film zoals ik. |
|
Het festival lijkt door de jaren heen steeds meer aangekleed te worden, maar het klopt allemaal. Het is zeker niet té. Ik krijg er een vakantiegevoel van, alsof ik in Italië ben. De plek is uniek. Het Stenen Hoofd is een prachtig stukje stad, erbuiten maar toch erin, dat niet zo designed is. Het is zo simpel bedacht allemaal, die containers op elkaar bijvoorbeeld, die dienen als filmscherm. Simpel, maar toch heel professioneel. Het festival moet niet te netjes worden. Ik houd van dat rauwe en ongedwongene. Pluk is een soort kermisact die neerploft en later weer inpakt.
Van de wereld zijn. Niet het gevoel hebben dat je naar een grote televisie zit te kijken. Dat vind ik mooi aan film. De film Heimatklänge is mijn absolute favoriet, die heb ik drie keer gezien in het Filmmuseum. Het is een portret van drie mensen die op een geheel eigen manier, los van conventies, hun eigen geluid vinden. Heel ontroerend. Ik houd van muziek, en zing zelf veel. Misschien dat daarom de gekke korte film Music for One Apartment and Six Drummers me aansprak op Pluk vorig jaar. De film gaat over muzikanten die inbreken en die in alle kamers van het huis, met verschillende voorwerpen, heel goede muziek maken. Dat vind ik echt top. En dat vind ik mooi aan Pluk, dat ze dat soort gekke films vertonen.’
VS
|
