|  | | |
Het publiek laten koken
Hij was één van de vrijwilligers op Pluk in 2007, is fervent bezoeker van het festival, filmliefhebber en bassist van de Amsterdamse band Moke. Marcin Felis (29) over spelen in de openlucht, zijn passie voor de band en het daarmee verdwijnen van zijn spaargeld: ‘Als het niet lukt, sta je weer op nul.’
|
‘Eigenlijk heb ik een hekel aan optredens in de openlucht. Het is als muzikant veel lastiger om je show voor te bereiden. Moke heeft gewoon een uitstraling die het beste in een club past. Een duistere uitstraling. Toch zijn er natuurlijk uitzonderingen. Onze optredens in het Vondelpark afgelopen juni en op Pinkpop dit jaar, werkten erg goed. Een optreden in de openlucht kan een show soms heftiger maken, maar het is wel moeilijker. Bij Pluk werkt dat goed, hilarische momenten worden nog hilarischer. Terwijl mensen zich in een bioscoop in lijken te houden, laten ze hun emoties tijdens een film in de openlucht, de vrije loop.
Maar bij ons werkt dat anders. In een zaal kun je het publiek echt laten koken, door het dak laten gaan, buiten is dat gewoon lastiger. Er is veel afleiding. Maar ik kan er ook erg van genieten. Dan sta je te spelen, kijk je om je heen, en sta je in een park, op een veld, of op een enorm podium. Dat is te gek. Het is leuk als buitenlocaties een soort ontmoetingsplaats vormen, dat mensen echt samen naar jou komen kijken.
Pluk is ook een soort ontmoetingsplaats. Heel ongedwongen, veel verschillende mensen en door die bijzondere locatie creëer je een unieke sfeer. De organisatie van dit festival lijkt wel een beetje op het uitbrengen van een plaat, denk ik. Je bent een jaar achter de schermen bezig, al heel lang hard aan het werk, en dan ineens moet je knallen. Je hebt geen idee hoe anderen reageren, dat is echt ongelooflijk spannend. |
|
En ook mooi. Maar dat avontuur moet je natuurlijk wel aanspreken. Ik houd daarvan. Je moet erachter durven staan, achter je product, en er heel erg in geloven, anders werkt het nooit. Ik heb al mijn spaargeld in de band gestoken, zonder te weten of het wel zou gaan werken. Het blijft altijd een risico, je moet het echt heel leuk vinden, al weet je dat het niet voor altijd is.
Wij zouden graag in het buitenland toeren. Nederland is gewoon te klein. Je kunt hier niet een heel jaar toeren. Niemand zit erop te wachten om ons vier keer per jaar te zien, steeds in hetzelfde zaaltje. Duitsland is een goede optie maar ook een moeilijke lange weg. Ik deins daar niet voor terug, maar het is wel heel veel investeren. Dat heb ik er wel voor over want als je alles investeert, en het lukt niet, sta je gewoon weer op nul. En dat is prima. Wij leven van het minimum en daar kiezen we voor omdat het zo leuk is.
Veel tijd om naar de film te gaan heb ik niet, al is het bezoeken van filmtheaters me met de paplepel ingegoten. Mijn moeder ging vaak naar het filmhuis, ik leende dan haar strippenkaart. Films als Black cat White cat en the Big Lebowski kan ik ieder jaar zien. Eagle vs Shark is ook een geniale film die ik nooit meer zal vergeten. De laatste jaren ben ik wel meer naar commerciële films gaan kijken. Misschien omdat daar makkelijker aan te komen is. Terwijl ik nog steeds geniet van het ontdekken van écht bijzondere films.’
VS
|
| | | | |
|
Voor de festival catalogus van 2008 hebben we bezoekers gevraagd naar hun Pluk ervaring. Klik op de plaatjes om hun verhalen te lezen:
|
