Hans besteedt en verdenkt hem er ook van een vrouw als Sana te willen.
De angst, jaloezie en frustraties komen steeds naar buiten in die herkenbare alledaagse situaties. Gitti koopt een jurk die niet bij haar past, maar wel bij haar idee over wat Chris mooi vindt. Een bergwandeling wordt een straf wanneer hij haar verrassing – een picknick – niet weet te waarderen. En zo volgt de ene misvatting op de andere miscommunicatie, op weg naar een, zo lijkt het, onafwendbaar einde.
Sardinië is een plaatje, met weelderige natuur en strenge bergen. Maar de camera blijft, met beklemmende volhardendheid, gericht op de twee protagonisten – en dan met name Gitti. In warme closeups van hun liefdevol samenzijn, en verstikkende registratie van elkaars onverdragelijke nabijheid.
Het gebrek aan actie en de focus op de (niet)communicatie tussen zowel de twee hoofdpersonen als de koppels, vraagt om uitzonderlijk acteerwerk. Dat wordt gelukkig geleverd. Lars Eidinger is adequaat als de soms wezenloze en laffe Chris. Birgit Minichmayr kreeg in Berlijn terecht een zilveren Beer voor haar authentieke vertolking van de manische, zelfverzekerde en tegelijk kwetsbare Gitti.
