De Daily Pluk duikt achter de schermen en vraagt de regisseurs van de Pluk-films naar hun inspiratie, het creatieve proces en de productie, óók die van de shorts. Erik Schmitt en zijn cast en crew stopten hart en ziel in hun “hobbyproject” Forever Over, en dat voel je.

Related movies

Forever Over is het tweede deel in een losse trilogie, vertelt Schmitt. “Ze gaan alle drie over liefde in de grote stad, en actrice Marleen Lohse speelt in alle drie een hoofdrol, maar verder zijn het heel verschillende films. De eerste, Nashorn im Galopp, is veel visueler en gaat over het vinden van liefde in de stad. Forever Over draait er vervolgens om wat je kunt doen als die liefde verdwijnt, en hier wilde ik mezelf uitdagen iets ‘klassieker’ te werken, zogezegd, met meer dialogen bijvoorbeeld. De opnames voor het derde deel zijn net afgerond, en die wordt wat gekker. We hadden iets meer geld, dus we konden meer experimenteren. We hebben bijvoorbeeld een scène opgenomen met een echte beer!”

Maar dat plan voor een trilogie ontstond pas na het maken van Forever Over. Toen de eerste beelden voor de film werden gedraaid, was dat helemaal niet met het idee dat het een film zou worden. “Ik wilde een kleine test opnemen met verschillende camera’s, om te kijken welke klein genoeg was maar toch een goede beeldkwaliteit gaf. Het was een dialoogscène over een stelletje; er is iets gebeurd en zij is jaloers, maar hij stelt haar gerust en zegt dat er niets aan de hand is. Gewoon een flard van een idee, dat ik om de een of andere reden in mijn hoofd had. Maar toen we dat hadden opgenomen, dacht ik: waarom schrijf ik er niet een verhaaltje omheen?”

Zo werd een scène over een stelletje in crisis, een verhaal over een stelletje dat hun crisis wil oplossen. Mia en Tim zijn al jaren bij elkaar, en om de sleur te doorbreken gaan ze nu alles doen waar ze altijd al naar verlangden. Dat pakken ze rigoreus aan: geen wens mag onbesproken blijven. Om vorm te geven aan die verlangens, putte Schmitt uit zijn eigen verlangens: “Ik heb in mijn kantoor een wand vol met kleine visuele ideetjes die ik ooit nog eens in een film wil gebruiken. Daar komen de uitdagingen van Mia en Tim vandaan, zoals seks hebben nadat je uit een heliumballon hebt geademd, met van die piepstemmetjes.”

Het is lang niet het enige aspect aan de film dat terugverwijst naar Schmitts eigen leven. “Dat gevoel zoek ik eigenlijk altijd: dat wat ik aan het doen ben, verbonden is met de rest van mijn leven. Dat het niet alleen de moeite waard is voor het publiek, maar ook voor onszelf als makers betekenis heeft. Dan gaat het dieper dan alleen een verhaaltje vertellen. Neem nou die levensgrote geknutselde maan die in de film een prominente rol speelt. We hadden gewoon een maan ergens kunnen kopen, in een maanwinkel ofzo, maar in plaats daarvan heeft mijn vriendin hem gemaakt. Hij hangt nu hier in de slaapkamer – wacht, ik maak even een foto voor je! Ze was zwanger toen we de film draaiden, en terwijl wij aan het filmen waren zat zij in de kamer ernaast aan die maan te werken, een enorm karwei. Dat beeld is zó belangrijk voor me, dat zal me altijd bijblijven.”