Geïnspireerd door de intieme gesprekken in het interactieve event The {} And stelt de Daily Pluk confronterende vragen aan festivalgangers. In Nasty Baby komen de thema’s uit het moderne leven zoals het alternatieve gezin en uitgesteld ouderschap voorbij. We vragen goede vrienden Jasper en Hester in hoeverre zij geloven in de maakbaarheid van hun geluk.

Over toeval en maakbaarheid gesproken, de relatie tussen de twee mensen die ik aanspreek blijkt exact overeen te komen met die van de filmpersonages: een vriendschap tussen een hetero vrouw en een homoseksuele man, waarvan de man bij een kinderwens co-ouderschap overweegt. Jasper (28, werkzaam in een TBS kliniek) en Hester (29, multisysteemtherapeut) leerden elkaar vier jaar geleden kennen tijdens hun studie forensische psychologie.

Het verschil met de filmsituatie is dat Hester al zeven jaar een relatie heeft, dus voor co-ouderschap kan Jasper voorlopig niet bij haar aankloppen. “Ik heb eerlijk gezegd nog geen idee of ik kinderen wil”, bekent Hester. “Mijn vriend wil ze in ieder geval wel. Hij is iemand die ook altijd zegt: ‘Geluk dwing je af’. Ik had eerder altijd het idee dat geluk iets is dat je hebt of niet. Maar aan het begin van dit jaar besloot ik: 2015 wordt mijn jaar. En dat werkt. Als je een doel voor ogen hebt ga je daar ook naartoe werken. En nu heb ik de baan bemachtigd die ik wilde.”

Jasper was altijd al van mening dat alles in principe maakbaar is. Geldt dat ook voor de liefde? “Ik heb in ieder geval altijd gekregen wat ik wil”, lacht hij breeduit. “Mijn leven loopt eigenlijk wel op rolletjes ja: ik heb een leuke vriend, allebei hebben we een leuke baan en we wonen in een leuk huis. Bij ons leven nu passen geen kinderen, maar in de toekomst misschien wel. Hopelijk heb ik dan een vrijgezelle vriendin.” Inderdaad: biologisch ouderschap met zijn partner is niet ‘maakbaar’. “Nee, hoewel ze van een eicel ook al een spermacel kunnen maken, dus wie weet kan het in de toekomst andersom ook. Maar ik vind dat je niet te moeilijk moet doen over ouderschap, opvoeding vind ik belangrijker dan genen.”

Volgens Hester heeft de vraag in hoeverre je in maakbaarheid gelooft ook te maken met of je al dan niet optimistisch bent ingesteld. “Ik ben van nature meer een pessimist. Maar ook niet alles hoeft maakbaar te zijn. Ik vind het bijvoorbeeld naar dat de wetenschap dood en leven probeert te controleren, bijvoorbeeld met levensverlenging.” Want het blijft uiteindelijk toch de kwestie sterfelijkheid die de keuzes die we maken urgentie geeft. Al kreeg dit thema in Nasty Baby weer een heel andere wending…

Foto’s: Lionangel