Fictie uit het echte leven is hot. Michel Gondry liet jongeren uit de Bronx hun eigen leven vertonen in The We and the I; Florian Habicht wordt in Love Story echt verliefd op zijn hoofdrolspeelster; en Paco León verfilmde in Carmina or Blow Up de sterke verhalen van zijn moeder. Hoe zouden de filmversies van de levens van Pluk-bezoekers er uit moeten zien?

Pieterjan Zijlstra en Ellen Koenen werken als een volleerd pitch-team. De een komt met een suggestie, de ander doet daar nog een schepje bovenop. Waar ze het echt over eens zijn, is het genre: een tragikomedie.

Wie zouden de hoofdrollen spelen in jullie film?
Pieterjan: “Christopher Walken. Maar hij is misschien wel wat oud.”
Ellen: “Wie is dat?”
Pieterjan: “Hij zit in True Romance, met een heel nare en droge monoloog over Sicilië.”
Ellen: “Ik zou willen dat een slimme actrice mij speelt. Misschien moeten we onze rollen door Thijs Römer en Katja Schuurman laten spelen.”
Pieterjan: “Maar dan is onze film alleen voor het Nederlandse publiek. We moeten breder denken.”
Ellen: “Dat is waar. Ik vind Emma Stone goed. En Emily Blunt.”
Pieterjan: “Misschien kun je doodgaan als Emma Stone en terugkomen als Emily Blunt.”
Ellen: “Een gedaanteverwisseling, dat lijkt me wel wat. Maar dan van Emma Stone naar Julianne Moore. Ze moet natuurlijk wel tegenover Christopher Walken spelen.”

Hoe ziet jullie film eruit?
Pieterjan: “Hij zal zich wel afspelen op een school, want we zijn allebei leraar.”
Ellen: “Misschien kan het gaan over mensen die het net niet redden.”
Pieterjan: “Ik las een boek over Generatie X. Volgens mij zijn wij Generatie Y. Een prima stel hersens en alle papiertjes die nodig zijn op zak, maar niet weten wat daar vervolgens mee te doen.”
Ellen: “Er is ook zo veel keus. Dat maakt het ook eng om echt te kiezen.”
Pieterjan: “Is dit het nou? Dat zou een goede titel zijn.”
Ellen: “Ja.”
Pieterjan: “Een tragikomedie. Met genoeg drama, maar er mag ook wel echt gelachen worden.”